Το κράτος, η κρίση και το έθνος

 Ο Χέγκελ, μας θυμίζει ο Παπαϊωάννου[1], επισημαίνει ότι οι ιδιώτες και η αγορά, δεν διαθέτουν καμμία συνείδηση της ολότητας των κοινωνικών αναγκών... Απέναντι στη φυσική τάξη των αγροτών και την σκεπτόμενη τάξη των παραγωγών βιομηχανικών προϊόντων μόνον η κρατική γραφειοκρατία μπορεί να παρουσιαστεί σαν μία οικουμενική τάξη ικανή να ανυψωθεί πάνω από τον αντιφατικό και διασπασμένο οικονομικό κόσμο, να θεωρήσει την ολότητα των αναγκών από μια οικουμενική σκοπιά και να ζητήσει συνειδητά και συστηματικά να επιβάλλει και να συγκρατήσει την ενότητα του συνόλου.

Εάν η γραφειοκρατία αποτελεί την έκφραση του συλλογικού συμφέροντος όλες οι παθογένειες της ελληνικής περίπτωσης οφείλονται ακριβώς στο γεγονός ότι οι πολιτικές ελίτ καλλιεργούσαν ακριβώς το αντίθετο: η τοποθέτηση στο κράτος μέσα από κομματικές σχέσεις, η καλλιέργεια της διαφθοράς του δημόσιου λειτουργού μέσα από τη μίζα, του γιατρού μέσα από το φακελάκι, του πολεοδόμου μέσα από τη μίζα για την άδεια του αυθαιρέτου, του αστυνομικού μέσα από τη μίζα για να παραβλέπει τα δίκτυα πορνείας, διακίνησης ναρκωτικών και της νύχτας δεν είναι παρά η προσπάθεια «ιδιωτικοποίησης», ή μήπως καλύτερα, «ιδιωτικής οικειοποίησης», της κομματικής οικειοποίησης, ενός θεσμού που θα έπρεπε να εκπροσωπεί το συλλογικό καλό.

Δάσκαλε (Γερμανέ) που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις Πώς η Γερμανία ανταποκρίθηκε άμεσα στην οικονομική κρίση κάνοντας τα αντίθετα απ’ ότι επιβάλλει στις χώρες με ελλείμματα

Αυτό που η ιστορία θα καταγράψει για την παρούσα κρίση είναι ασφαλώς η διγλωσσία, των κυρίαρχων ελίτ (των πολιτικών υπαλλήλων των τραπεζών όπως αναλύουν άλλες στήλες αυτής της εφημερίδας). Έτσι, με έκπληξη ανακαλύψαμε ότι η κ. Μέρκελ και ο κ. Σόιμπλε άλλα μας επιβάλλουν να πράξουμε και άλλες πολιτικές προωθούν στην ίδια τη χώρα τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ μας επιβάλλονται περικοπές επιδομάτων, δημοσιονομική λιτότητα, περιορισμοί κρατικών επιδοτήσεων, οι Γερμανοί έκαναν τα αντίθετα!

Ας δούμε λοιπόν που στηρίχτηκε η «επιτυχία της Γερμανικής οικονομίας» μετά την κρίση του 2008.

Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΡΗΜΟΣ

Η νέα τακτική των κατοχικών ελίτ

Μέσα στον ωρυμαγδό ειδήσεων για το χρέος και τα ελλείμματα, οι εξελίξεις στο μέτωπο του κοινωνικού περνούν σε δεύτερη μοίρα. Η απουσία προβληματισμού πάνω στις κοινωνικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε και τις οποίες η υποταγή στην Πασοκοτροϊκανική βαρβαρότητα θα εντείνει στο έπακρο, αποτελεί ένα βαθύτερο πρόβλημα: αντανακλά την απουσία εθνικού σχεδιασμού σε όλες τις πτυχές της ανάπτυξης της χώρας. Όπως έχει καταδειχθεί από πληθώρα μελετητών, η διαμόρφωση της κοινωνικής πολιτικής αποτελούσε, μεταξύ των άλλων, στοιχείο εθνικής ολοκλήρωσης. Η κοινωνική πολιτική απαιτεί σχεδιασμό για τις ανάγκες του συνόλου του λαού, στο πλαίσιο της παραδοχής ενός εθνικού αναπτυξιακού προτάγματος και των αρχών της κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης[1].

Σήμερα, στην Ελλάδα, ζούμε το ακριβώς αντίστροφο. Η κεντρική πολιτική των κατοχικών ελίτ είναι να υπονομεύσουν πλήρως ό,τι έχει απομείνει από το –υπανάπτυκτο έτσι κι αλλιώς- κοινωνικό κράτος. Ο στρατηγικός στόχος είναι εμφανής και έχει ήδη καταδειχθεί από τις έως σήμερα κινήσεις. Ο στόχος είναι:

Ζαν-Πολ Φιτουσί και Ελουά Λοράν, Η νέα πολιτική οικολογία, εισαγωγικό σημείωμα

Το βιβλίο των Ζαν Πολ Φιτουσί και Ελούα Λοράν, Η νέα πολιτική οικολογία. Οικονομία και ανθρώπινη ανάπτυξη, αποτελεί το τρίτο βιβλίο της σειράς που άπτεται των περιβαλλοντικών ζητημάτων. Τα άλλα δύο βιβλία το Οικολογία και καπιταλισμός του Τζον Μπέλαμυ Φόστερ και το πρόσφατο Η πολιτική των κλιματικών αλλαγών του Άντονι Γκίντενς φώτιζαν το καθένα πτυχές του ζητήματος. Ο Φόστερ επέμενε στο ζήτημα της αδυναμίας συνύπαρξης καπιταλισμού και οικολογικών πολιτικών. Ο Γκίντενς επέμενε στο ζήτημα της κεντρικότητας των ενεργειακών ζητημάτων, στη δημιουργία ενός συνολικού σχεδιασμού και στις αναγκαίες αλλαγές στον τρόπο ζωής. Το βιβλίο Η νέα πολιτική οικολογία έρχεται να φωτίσει πτυχές του ιδίου ζητήματος, δηλαδή του ζητήματος της ανάπτυξης με δεδομένο τον προβληματισμό των κλιματικών αλλαγών. Κεντρική θέση του βιβλίου είναι ότι είναι δυνατόν να συνεχίσουμε τον δρόμο της ανθρώπινης ανάπτυξης χωρίς να θυσιάσουμε τα οικοσυστήματα του πλανήτη. Η προϋπόθεση είναι ότι θα εμβαθύνει η δημοκρατία, θα περιοριστούν οι κοινωνικές ανισότητες και θα αναπτυχθεί η ανθρώπινη γνώση και η τεχνολογία. Προϋπόθεση είναι η επανένταξη της ρύθμισης στην παραγωγική διαδικασία μέσω της αναζήτησης του κοινού αγαθού.

Ανεργία, μετανάστευση και χρέος

Την ίδια ώρα που η πολιτική ηγεσία του τόπου θριαμβολογούσε για την υπαγωγή του Ελληνικού λαού σε μνημονιακή σαρακονταετή επιτήρηση, επιβεβαιωνόταν η ανησυχία ότι οι καλοκαιρινοί μήνες δεν συνοδεύονται από αύξηση της απασχόλησης. Οπότε στην αγορά εργασίας μπορούμε πλέον να μιλάμε για αρμαγεδδώνα. Ιδιαίτερα για τους νέους τα στοιχεία σηματοδοτούν την «επιλεκτική πτώχευση» μίας ολόκληρης γενιάς: 42% στα στοιχεία του Μαρτίου, 43,1% τον Απρίλιο, παρ’ όλο που η συνολική ανεργία μειώθηκε κατά τι. Η αύξηση αγγίζει το 42% σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά.

Όπως φαίνεται, οι νέοι θα πληρώσουν ακριβά τις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης. Οι νέοι πληρώνουν όμως και μία ακόμα πτυχή των μακροχρόνιων στρατηγικών του ΠΑΣΟΚ, και αυτή δεν είναι άλλη από την αθρόα εισροή μεταναστών για την κατάλυση της ρύθμισης της αγοράς εργασίας.

Ο επερχόμενος εργασιακός τροϊκανικός μεσαίωνας και η κατάλυση των υπολειμμάτων του κοινωνικού κράτους

Η Ελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα της πλήρους διάλυσης. Ο κωπηλατών το κανώ του πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, χρησιμοποιούν την οργανωμένη πολιτική διάλυσης της χώρας, υπαγωγής στο ΔΝΤ και περικοπής κάθε κοινωνικού δικαιώματος, ως ένα τεράστιο πείραμα, στο οποίο με μεγάλη χαρά συμπαρίστανται ενθέρμως οι Αμερικάνοι και τα ενίοτε τσιράκια τους, που όταν δεν κυνηγούν καμαριέρες –σοσιαληστές γαρ!-  βυθίζουν στην αγωνία, την ανασφάλεια και την κατάθλιψη ολόκληρους λαούς ακολουθώντας τις αποτυχημένες συνταγές τους.

Θα παρουσιάσουμε δύο τομείς πολιτικών οι οποίοι θα καταδειχτούν καταστροφικοί για οποιαδήποτε μελλοντική πρόταση ανάπτυξης. Στα εργασιακά, έχουμε ήδη πάει πίσω από το 1920 και τον Βενιζέλο. Η πιο πρωτότυπη διάταξη που ετοιμάζεται είναι αυτή που θα υποχρεώνει τη δημιουργία σωματείων στις επιχειρήσεις έτσι ώστε τα σωματεία αυτά να …αποδέχονται τις μισθολογικές μειώσεις που θα θέλουν οι εργοδότες. Μάλιστα, οι «ενώσεις προσώπων» όπως ονομάζονται στη νέα οργουελιανή διάλεκτο αυτοί οι θεσμοί, θα μπορούν να συσταθούν, σε επιχειρήσεις με κάτω από 20 άτομα από το 15% των εργαζομένων, δηλαδή από ένα (1) άτομο!

Ο ΜΠΟΥΑΖΙΖΙ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ

Η κατάσταση στη περιοχή της Μεσογείου τείνει να καταστεί ανεξέλεγκτη. Το γελοίο ανθρωπάκι που παριστάνει τον πρόεδρο των ΗΠΑ, σύρθηκε κυριολεκτικά από την μύτη από το φιλοισραηλινό λόμπυ, μέρος των νεοσυντηρητικών και των φιλοισραηλινών δημοκρατικών για να ξεκινήσει τον πόλεμο εναντίον της Λιβύης. Αφού τα έκανε μαντάρα στο Αφγανιστάν, παρ’ όλους τους 100.000 στρατιώτες που έχει εκεί, προσπαθεί τώρα να καλύψει την αδυναμία του παίζοντας επιθετικά παιχνίδια. Ό,τι ακριβώς κάνει και ο άλλος τσιχλιμπίχλης Σαρκοζύ, ο οποίος ασχολούμενος με την Κάρλα, έχασε τα γεγονότα σε Τυνησία και Αίγυπτο και τώρα τρέχει μπας και καλύψει τα κατακρημνυόμενα ποσοστά του.

Αν ο ένας παράγοντας είναι το …ανάστημα των ηγετών, ο άλλος είναι ότι ο Ομπάμα εγκαταλείπει μία πολιτική «αρχών» και επιστρέφει στην δοκιμασμένη –και πλήρως αποτυχημένη- πολιτική του Μπους. Το σχέδιο είναι γνωστό. Χρησιμοποιούμε πλήρως την πολεμική μας ισχύ για να δείξουμε ότι είμαστε εδώ και μπορούμε να λύνουμε προβλήματα. Έτσι, για να τα ακούν και οι παραπέρα, π.χ. το Ιράν. Όχι τυχαία ο Νετανιάχου ξαναθυμήθηκε τελευταία το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και θέλει μάλιστα να το βομβαρδίσουν οι …ΗΠΑ. Ένα δεύτερο σκέλος αυτής της τακτικής είναι η προβολή του αιτήματος της «δημοκρατίας». Το εβραϊκό λόμπυ, μαζί με διάφορους φίλους του στην Ουάσινγκτον και την Γαλλία, ελπίζει ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα που θα προκύψουν στη Μέση Ανατολή θα είναι αδύναμα, με αδύναμα κόμματα που θα αντιπαλεύουν μεταξύ τους. Έτσι, το Ισραήλ θα παραμείνει ήσυχο να συνεχίζει τη γενοκτονική πολιτική του απέναντι σε Παλαιστίνιους και … Ιρανούς.

Το σχέδιο αυτό πάσχει από αμνησία. Ξεχνάει ότι στο Αφγανιστάν το μόνο που κατάφεραν είναι να …αποσταθεροποιήσουν το Πακιστάν. Ξεχνάει ότι η επέμβαση στο Ιράκ δημιούργησε το δεύτερο σιιτικό κράτος στην ευρύτερη περιοχή, ενώ διαμόρφωσε και το πρώτο κρατικό κουρδικό μόρφωμα. Και πάνω απ’ όλα ξεχνάει, ως συνήθως, τους ίδιους τους λαούς, αλλά και τα βαθύτερα κοινωνικο-πολιτικά αίτια που οδήγησαν, μετά από τη θυσία του ήρωα Μπουαζίζι, στη συνολικότερη ανατροπή που θα δει ο κόσμος στην γεωπολιτική κατάσταση της ευρύτερης περιοχής. Όχι τυχαία οι Τούρκοι τρέχουν για να προλάβουν και ο Ερντογάν ή υψηλόβαθμα στελέχη των μυστικών υπηρεσιών του, επισκέπτονται πυρετωδώς το Ιράκ, το Κουρδικό Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία.