Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

ΚΑΤΑΚΑΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ Οι ναρκισσιστικές ελληνικές ελητείες, τα μνημόνια, ο «κίνδυνος» του λαϊκισμού και το έθνος


Το Ελληνικό έθνος για μία ακόμα φορά, και θα παλέψουμε να μην είναι η τελευταία, βρίσκεται αντιμέτωπο με μία βαθιά αντίφαση που το κατατρέχει ήδη από το 1821: η διανόησή του, οι «φαναριώτες» του, το μεγάλο μέρος των ελίτ του, ακολουθούν τον δρόμο της υποδούλωσης και στρέφονται ενάντια σε αυτό που αποκαλείται εθνικό συμφέρον, το οποίο εκπροσωπούσαν οι πολεμιστές του Εικοσιένα. Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε εν μέρει και το 1941, όταν αυτοί που οργάνωσαν την αντίσταση, το έκαναν σε αντίθεση με τις επίσημες κομματικές γραμμές, με συνέπεια να «αποκατασταθούν» μόλις σήμερα.
Η έλευση του μνημονίου και της διάλυσης της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας ήρθε, με νέους όρους και διακυβεύματα, να αναδείξει για άλλη μία φορά αυτή την αντίθεση. Η επίλυσή της αποτελεί ένα κρίσιμο στοιχείο για την μελλοντική πορεία του έθνους.


Οι ναρκισσιστικές ελητείες
Το κύριο ερώτημα που αναδύεται από τις πράξεις, τις παραλείψεις και τις δηλώσεις των πολιτικών μας ταγών είναι το «μα έχουν συναίσθηση του τι λένε; Σε ποιόν κόσμο ζούνε»; Το γεγονός ότι ο κ. Χρυσοχοΐδης βγαίνει και λέει ότι «εγώ είχα δουλειά που να διαβάζω το μνημόνιο», η κ. Κατσέλη δηλώνει ότι «ε! τούριξα μια ματιά», ο κ. Οικονόμου δηλώνει ότι αφού δεν καταφέραμε να συγκεντρώσουμε τον φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας, είπαμε να ρίξουμε και ένα τέλος ακίνητης περιουσίας, μπορεί να προκαλεί ανατριχίλες στον μέσο Έλληνα, αλλά είναι ένα σαφές χαρακτηριολογικό χαρακτηριστικό του Πασοκικού, μεταπολιτευτικού, ναρκισσιστικού ανθρώπου.
Τις προηγούμενες δεκαετίες διαμορφώθηκε η δομή ενός ανθρώπου που ανήκει στην ελίτ, ο οποίος είναι ταυτόχρονα αλαζόνας και ανασφαλής, ναρκισσιστής, χαλαρός ως προς συγκεκριμένα ηθικά στοιχεία ως προς τον εαυτό αλλά αυστηρός έως απολυταρχισμού απέναντι στους άλλους. Οι διανοούμενοι αυτής της ελητείας καλλιεργούσαν πολιτικές ιδεολογίες οι οποίες έχουν χάσει την επαφή με τις ανησυχίες του μέσου πολίτη (πολυπολιτισμικότητα, ανοικτές κοινωνίες, νέο σχολείο, ανοχή, λυσσαλέα επίθεση ενάντια στο έθνος, υποβάθμιση της αξίας της εγχώριας κουλτούρας, καλλιέργεια του ατομικισμού κ.λπ.).
Ο κυρίαρχος τρόπος ζωής αυτών των ελητειών είναι το να ζεις το σήμερα. Για να επιτευχθεί αυτό υπονόμευσαν συστηματικά κάθε αίσθηση ιστορικής συνέχειας, κάθε αίσθημα ότι αποτελείς μέρος μίας διαδοχής γενεών που εκκινούν στο βάθος του παρελθόντος και η ζωή τους εκτείνεται και στο μέλλον. Η ναρκισσιστική προσωπικότητα που καλλιεργήθηκε συστηματικά από διανοούμενους, μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολιτικούς είχε ως κύριο στόχο τον μαρασμό του ιστορικού χρόνου και, πράγμα ακόμα πιο σημαντικό, την υπονόμευση και την διάβρωση της ενεργούς μέριμνας για τις επερχόμενες γενεές. Έτσι, αφού η κοινωνία ως τέτοια, δεν έχει «μέλλον», το νόημα της ζωής σου επικεντρώνεται στη δική σου ατομική επιτυχία και ανέλιξη.
Αυτή η δομή σκέψης και ψυχοσύνθεσης καλλιεργήθηκε έντονα από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Η συστηματική πολιτική αυτού του κόμματος οδήγησε στο γεγονός ότι κρατικές δομές, κατεστημένες ομάδες συμφερόντων και μέρος από τις αντίπαλες ομάδες, όλοι να μιμούνται και να αναπαραγάγουν τις ίδιες μορφές οργάνωσης και την ίδια στοχοθεσία[1].
Από τις πολιτικές που ακολουθούνται καθίσταται σαφές ότι οι ελητείες, οι οποίες ακριβώς λόγω της θέσης είναι αυτές που διαμορφώνουν την ατζέντα της συζήτησης, έχουν χάσει την επαφή με τον μέσο άνθρωπο[2]. Αυτή η πλασματική, τεχνητή υφή του πολιτικού λόγου αντανακλά την απομάκρυνση μεγάλου μέρους του πολιτικού κόσμου από την πραγματική ζωή, μαζί με μία λανθάνουσα πεποίθηση ότι τα πραγματικά προβλήματα είναι ανεπίλυτα. Συνεπώς, δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος ούτε καν να προσπαθήσεις γι’ αυτά.  Επιπλέον, επειδή δεν διαθέτουν κάποια εύλογη λύση στα σοβαρά και ανίατα προβλήματα της χώρας, παρουσιάζουν ως πολιτικό διάλογο φληναφήματα περί «λαϊκισμού», «μεγάλου δημόσιου τομέα», «μεγάλου μισθολογικού κόστους», «υπέρμετρων κοινωνικών επιδομάτων»…
Επιπλέον, όλοι έχουμε ακούσει το επιχείρημα ότι «καλά που ήρθαν οι τροϊκανοί γιατί όλα αυτά δεν θα μπορούσαμε να τα κάνουμε μόνοι μας»! Είχαμε γράψει και παλιότερα στο βιβλίο μας Παγκοσμιοποίηση και Φτώχεια ότι ο διεθνής χαρακτήρας θεσμών όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ βοηθά τις κυρίαρχες ελίτ έτσι ώστε η εχθρότητα που δημιουργούσαν οι αντιλαϊκές οικονομικές της συμβουλές και η ευχέρεια που διέθεταν να μην επηρεάζονται από τις ενδο-εθνικές πολιτικές να αποσοβείται[3].
Το μεγαλύτερο έγκλημα της πασοκικής μεταπολιτευτικής κουλτούρας, εκφράζεται με τον πιο εύγλωττο τρόπο στην διόγκωση του δημοσίου ελλείμματος και στην ηθική διάλυση της ελληνικής κοινωνίας. Η καλλιέργεια της λογικής «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας», βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στην απάρνηση του εθνικού συμφέροντος, της εθνικής ιστορίας, της αποστροφής του βλέμματος από τους υφιστάμενους και επικείμενους εθνικούς κινδύνους. Εάν ο Αντρέας Παπανδρέου ήταν αυτός που έθεσε τα θεμέλια αυτού του μεταπολιτευτικού ανθρώπου, ο Σημίτης και η κουστωδία διανοουμένων που τον περιστοίχιζε και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τα οποία ήταν απόλυτα διαπλεκόμενος, ήταν αυτοί που θεωρητικοποίησαν, εμβάθυναν, και διέχυσαν ως οργανικοί διανοούμενοι, τις λεπτότερες υφές αυτού του συστήματος. Όχι τυχαία, εκείνη ήταν η περίοδος όπου τα Ίμια συνέπλευσαν με τα βιβλία της Ρεπούση, τα δόγματα της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ για το ασφαλιστικό,  την παράδοση του Αιγαίου στους Τούρκους, την εγκατάλειψη του Κυπριακού. Και, επίσης όχι τυχαία, το δακτυλίδι παραδόθηκε σε έναν «ομοϊδεάτη», τον κ. Παπανδρέου.
Υπάρχει ένας ακόμα λόγος που αυτός ο εσμός ανάλγητων ανικάνων έσυρε μία ολόκληρη χώρα στην καταστροφή του μνημονίου. Η πολιτική αφωνία. Και η πολιτική αφωνία προκύπτει από το γεγονός της ψυχικής αδυναμία ταύτισης με τις επερχόμενες γενεές. Η πολιτική αφωνία προκύπτει από την αδυναμία να ταυτιστείς και να έχεις την αίσθηση ότι αποτελείς μέρος ενός ιστορικού ρεύματος. Το παρελθόν και το μέλλον είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί του μεταπολιτευτικού πασοκικού ανθρώπου.

Ο νέος εχθρός: ο λαϊκισμός
Όχι τυχαία, ένας εσμός σημιτικών υπολειμμάτων οργάνωση την κίνηση «Για την Ελλάδα τώρα»! Κατ’ αρχάς προκαλεί τουλάχιστον κατάπληξη που γνωστές αντεθνικές φιγούρες όπως οι κ.κ. Τσούκαλης, Μπουτάρης, Αλιβιζάτος κ.ά συναγελαζόμενοι με γνωστά λαμόγια των ΚΕΚ μας μιλάνε τώρα για την Ελλάδα. Χαρακτηριστικό του τι εννοούν είναι η φράση «Σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για απολογισμούς ούτε για απόδοση ευθυνών. Φρονούμε, αντίθετα, ότι πρέπει να βλέπουμε μπροστά»,που εμπεριέχεται στην διακήρυξή τους. Ενώ παράλληλα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον που το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι οι λαμογιές των πολιτικών, ο αλόγιστος δανεισμός, οι μίζες, οι τοποθετήσεις ημετέρων, το ξεπούλημα κρατικών εταιρειών για ένα κομμάτι ψωμί και το φόρτωμα του λογαριασμού στις πλάτες των φορολογούμενων, αλλά ο «λαϊκισμός»!
Και τι μας λέει το λεξικό του Cambridge για τον λαϊκισμό, έτσι ώστε να καταλάβουμε τα βαθύτερα κίνητρα αυτών των σεπτών φάρων της σκέψης και της πολιτικής: Λαϊκισμός είναι μία μορφή κοινωνικο-πολιτικής σκέψης, στρατηγικής και συμπεριφοράς που αντιπαραβάλλει τα συμφέροντα και τις επιθυμίες της μάζας του λαού ενάντια στις ελίτ. Ο λαϊκισμός ορίζεται ως «πολιτική ιδέα και δράση που στοχεύει στην αντιπροσώπευση των επιθυμιών και των αναγκών του απλού λαού». Επειδή είναι μία φορτισμένη ιδεολογικά έννοια, πολλές φορές χρησιμοποιείται με εντελώς λανθασμένο τρόπο στο δημόσιο λόγο. Ο λαϊκισμός είναι μία αξιολογικά ουδέτερη έννοια, δεν είναι δηλαδή «κακός» ή «καλός».
Ο στόχος είναι σαφής: ο λαός. Ο λαϊκισμός καλλιεργείται ως ιδεολογία και πρόβλημα την ίδια στιγμή που η κύρια απειλή απέναντι στην κοινωνία προέρχεται από αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας και όχι από τις μάζες.
Ακόμα πιο σαφής γίνεται ο στόχος μέσα από την «εναγώνια έκκληση της κίνησης και των ομιλητών για μετριοπάθεια». Έτσι λοιπόν... Καταστρέφεται μία ολόκληρη χώρα, καταστρέφονται τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων και αυτοί μας καλούν να είμαστε μετριοπαθείς….

Το έθνος και το μέλλον του
Χωρίς εθνικούς δεσμούς οι άνθρωποι δεν μπαίνουν στον κόπο να υποστούν θυσίες για κάτι. Επιπλέον, τέτοιοι ανεθνικοί άνθρωποι δεν αισθάνονται ευθύνη απέναντι στους άλλους, αφού δεν μοιράζονται με αυτούς ούτε κοινή ιστορία, κουλτούρα και μοίρα.
Τα προηγούμενα χρόνια, οι κυρίαρχες ελητείες καλλιέργησαν μία κουλτούρα αδιαφορίας απέναντι στο παρελθόν, έτσι ώστε να καταστεί ευκολότερη η απόρριψη του παρελθόντος. Σήμερα πρέπει να ανατραπεί αυτή η κουλτούρα. Γιατί μία κοινωνία που προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στο μέλλον των επόμενων γενεών είναι μία κοινωνία που πιστεύει βαθιά ότι έχει μέλλον. Είναι μία κοινωνία που καλλιεργεί και σέβεται το παρελθόν της. 

Εφ. ΡΗΞΗ, Αρ. φύλλου 82,
Σαββάτο 4 Φεβρουαρίου 2012


[1] Theda Skocpol, Bringing the State Back In: Current Research, στο Peter B. Evans, Dietriech Rueschmeyer & Theda Skocpol, Bringing the State Back In, Cambridge University Press, 1985, σελ.25.
[2] Βλέπε γιαυτό το ζήτημα την εξαιρετική και τόσο επίκαιρη για τη χώρα μας συζήτηση του Christopher Lasch στο The Revolt of the Elites and the Betrayal of Democracy, W.W.Norton & Company, 1995, σελ. 3-49.
[3] Βλέπε Κωνσταντίνος Δ. Γεώρμας, Παγκοσμιοποίηση και Φτώχεια. Τα ιδεολογικά πλαίσια και οι πολιτικές των διεθνών οργανισμών για την καταπολέμηση της φτώχειας, Εκδόσεις Μεταίχμιο, Αθήνα, 2006, σελ. 81.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.